Kadra

Dr Irena Kozimala – dyrektor Instytutu Historii PWSW.

Absolwentka Szkoły Podstawowej nr 2 w Przeworsku (1976), Liceum Ogólnokształcącego w Przeworsku (1980), Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (1985). Działaczka Niezależnego Zrzeszenia Studentów na WSP w Rzeszowie, członek Komisji Uczelnianej NZS- 1981. Instruktorka harcerska, drużynowa 13 Drużyny Starszoharcerskiej im. Orląt Lwowskich – 1983-1987, współzałożycielka Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej w Warszawie- 1989. Uczestniczka i współorganizatorka niezależnych inicjatyw – tygodni kultury chrześcijańskiej przy Kościele oo. Bernardynów w Rzeszowie (1985-1989), członkini Diecezjalnej Rady Kultury powołanej przez bpa Ignacego Tokarczuka (1987-1989), inicjatorka powstania NSZZ „Solidarność” w Muzeum w Przeworsku- 1988. W 1989 r. przewodnicząca Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Przeworsku i wiceprzewodnicząca wojewódzkiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Przemyślu. W latach 1990- 1994 radna miasta Przeworska. Zawodowo pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Dębowie pod Przeworskiem (1984-1987), potem adiunkt Muzeum w Przeworsku (1987-1991), kierownik Urzędu Rejonowego w Przeworsku (1991-1998) i Kolbuszowej (1998), zastępca dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie i od 2002 r.- wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. W 1998 r. ukończyła studia podyplomowe z administracji i zarządzania na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, zaś w 2002 r. obroniła rozprawę doktorską „Lwowska Chorągiew Harcerek ZHP w latach 1911-1939” na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie pod kierownictwem naukowym prof. dr hab. Tomasza Strzembosza. Autorka książek: „Skauting polski w Galicji Wschodniej” (Przemyśl 1994), „Lwowska Chorągiew Harcerek ZHP 1911-1939” (Przemyśl 2003), „Lwowska Chorągiew Harcerzy 1921-1939” (Przemyśl 2007), „Polski skauting męski w Galicji Wschodniej 1911-1920” (2009) oraz licznych artykułów w czasopismach regionalnych. W pracy naukowej zajmuje się historią harcerstwa na Kresach Wschodnich oraz dziejami społeczeństwa południowo-wschodnich województw II Rzeczypospolitej.

 

 


Dr Elżbieta Dybek – wicedyrektor Instytutu Historii PWSW.

Absolwentka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, w 1990 r. dyplom magisterski, 2002 r. stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii, 2003 r. stopień nauczyciela dyplomowanego, od 2003 roku wykładowca w PWSW w Przemyślu, od października 2004 wicedyrektor Instytutu Historii i Archiwistyki, w latach 2005-2007 dyrektor. Kierownik Zakładu Dydaktyki Historii. Uczestniczka i współorganizatorka międzynarodowych konferencji i seminariów, m.in. w Monachium, Wiedniu, Salzburgu, Rzymie, Paderborn i Budapeszcie. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego, Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu, Who is Who World Society, Stowarzyszenia Wspólnota Samorządowa Ziemi Przemyskiej oraz Stowarzyszenia Wspierania Młodych Talentów. Autorka m. in.: „Lokacje na prawie niemieckim „in cruda radice” w południowej części województwa krakowskiego w latach 1334-1434” (1993); „Polska tożsamość i problemy narodowościowe w Polsce po II wojnie światowej (na przykładzie ziem Polski południowo-wschodniej)” (1994); „Programy i podręczniki w szkole podstawowej po II wojnie światowej” (1997); „Dziedzictwo kulturowe w regionie. Rodzina i jej miejsce w środowisku lokalnym. Historia i tradycja rodziny” (2001); „Lokacje na prawie niemieckim w ziemi przemyskiej w latach 1345-1434” (2004); „Lokacje na prawie niemieckim w okolicach Radymna do 1434 roku” (2007); „Lokacja Żurawicy na prawie niemieckim” (2010); „Treści regionalne na lekcjach historii” (2012).

Biogram w Who is Who of European Women, Zug 2012, s. 166. W plebiscycie na „Super Wykładowcę 2011” organizowanym przez miesięcznik „Ludzie Sukcesu” i dziennik „Super Nowości” zajęła 6 miejsce.


 

Prof. dr hab. Jan Draus

 

Prof.  dr hab, JAN DRAUS – historyk, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Profesor zwyczajny Uniwersytetu rzeszowskiego. W latach 2001-2012 rektor Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Wykładał w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Wyzszym Seminarium Duchownym w Przemyślu, Akademii Ignacjanum w Krakowie. Senator RP II Kadencji i wiceprzewodniczacy Delegacji Polskiej w Zgromadzeniu Parlemantarnym Rady Europy w Strasburgu (1991-1993). Czlonek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie (1999-2012 oraz od 2016 roku). Autor ponad 300 publikacji naukowych. Honorowy Obywatel Przemyśla (2012). Odznaczony m.in: Krzyżem Wolności i Solidarności, Medalem 100-lecia Odzyskania Niepodleglości, Medalem Polonia Semper Fidelis.

 

(zdjęcie pochodzi ze strony internetowej IPN

https://ipn.gov.pl/pl/o-ipn/struktura/kolegium-ipn-1/sklad-kolegium-ipn/34744,prof-dr-hab-Jan-Draus.html

 

 


 

Dr Stanisław STĘPIEŃ – doktor nauk humanistycznych

Ukończone studia, specjalizacje:

1978 – studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (obecnie  Uniwersytet Pedagogiczny). Praca magisterska pt. Posłowie białoruscy w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1922-1927 (promotor prof. dr hab. Józef Buszko).

1986 – studia podyplomowe z propedeutyki filozofii i religioznawstwa

Zrealizowane przewody doktorskie, habilitacyjne – daty, tytuły prac, ośrodki akademickie:

1988 – obrona pracy doktorskiej pt. Społeczność ukraińska w Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1918-1939 (promotor prof. dr hab. Hanna Imbs-Jędruszczak), Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie

Zainteresowania naukowo-badawcze (opis, max. 1000 znaków):

–        historia Polski i Ukrainy w XIX i XX w.

–        stosunki polsko-ukraińskie w XIX i XX w.

–        mniejszości narodowe w Polsce i na świecie

–        dzieje chrześcijaństwa i Kościoła wschodniego

–        antropologia kultury

 

Pracuje w PWSW od 1 października 2004 roku na stanowisku starszego wykładowcy. Prowadzi zajęcia na kierunku/-ach: historia i filologia polska.

Związany z:

  • Południowo-Wschodnim Instytutem Naukowym w Przemyślu – dyrektor.
  • Narodowym Uniwersytetem im. Iwana Franki we Lwowie 1998-2000 – visit profesor w Instytucie Badań Historycznych;
  • Ukraińskim Uniwersytetem Katolickim we Lwowie 2003-2004 – visit profesor na Wydziale Teologicznym.

Członek rad redakcyjnych i zespołów redakcyjnych czasopism naukowych

  • „Історичний Архів. Наукові студії”. Czasopismo naukowe wydawane przez Czarnomorski Uniwersytet Państwowy im. Petra Mohyły w Mikołajowie oraz Instytut Ukraińskiej Archeografii i Źródłoznawstwa Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie – członek Rady Redakcyjnej
  • „Studia Polsko-Ukraińskie”. Rocznik Południowo-Wschodniego Instytutu Naukowego w Przemyślu;
  • „Biuletyn Ukrainoznawczy”. Rocznik Południowo-Wschodniego Instytutu Naukowego w Przemyślu

 Przynależność do organizacji społecznych, pełnione funkcje:

  • Towarzystwo Naukowe im. Tarasa Szewczenki we Lwowie – członek rzeczywisty;
  • Polska Akademia Umiejętności w Krakowie (członek Komisji Wschodniosłowiańskiej);
  • Polskie Towarzystwo Historyczne (członek Oddziału w Przemyślu)

 

Dr Grzegorz Klebowicz – doktor nauk humanistycznych z zakresu historii. Absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (2001) i Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (2012) Współpracownik Ośrodka Badań nad Geografią Historyczną Kościoła w Polsce KUL oraz zespołu Słownika historyczno-geograficznego ziem polskich w średniowieczu w Instytucie Historii PAN. Prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu w kadencji 2014-2017. Prowadzi badania z zakresu historii religijnej, osadnictwa i źródłoznawstwa okresu średniowiecza i nowożytności. Autor m.in. monografii Organizacja parafialna diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego w XIV-XVI wieku, Lublin 2013.

 

 


 

Mgr Andrzej Koperski  –  archeolog, specjalizujący się dziejach wczesnośredniowiecznego Przemyśla, muzeolog.

Urodzony 30.11.1943 r. we Lwowie. Od 1944 roku zamieszkały na stałe z rodziną w Przemyślu. Uczeń Szkoły Podstawowej im. Henryka Sienkiewicza w Przemyślu. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. K. Morawskiego. W latach 1961-1966 student Archeologii Polski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Napisał i obronił pracę magisterską nt. „Pradzieje pow. przemyskiego i ustrzyckiego„. Ukończył  podyplomowe studia z zakresu muzeologii na UJ.

W latach 1966 – 2008 pracownik Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, począwszy od  stanowiska asystenta do starszego kustosza włącznie. Sprawował okresowo (w 1980r. i w l. 1990-1995) funkcję wicedyrektora d/s naukowych, w l. 1976-2008 był  kierownikiem  Działu Archeologicznego. Obecnie na emeryturze. Prowadził badania terenowe na na ok. 50  stanowiskach archeologicznych w Przemyślu i okolicy, m.in. na jedynym w Polsce cmentarzysku Węgrów z X wieku. Autor ok. 160  artykułów naukowych i popularnonaukowych, współautor  i redaktor Monografii miasta Przemyśla – „Dzieje Przemysla”  t. I, cz. 1 i 2 . Jeden z współautorów pracy zbiorowej „Przemyśl wczesnośredniowieczny„. Organizator wystaw muzealnych o tematyce archeologicznej. Uczestnik sesji naukowych w kraju i zagranicą. Popularyzator wiedzy głównie z dziedziny archeolgii oraz historii i zabytków Przemyśla. W latach 1969 – 1974 nauczyciel historii w studium zaocznym Technikum Rolniczo – Łąkarskiego w Przemyślu. Od 1966 roku działacz TPN  w Przemyślu, aktualnie jego honorowy członek. Aktywny w pracy innych  regionalnych towarzystw naukowych i kulturalnych. Przewodnik PTTK po mieście Przemyślu. Członek Stowarzyszenia Rodzin Katolickich AP i uczestnik wspólnot katolickich.

Jako członek Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” aktywnie włączył się w przemiany ustrojowe w Polsce w 1989 roku, szczególnie w pierwsze demokratyczne wybory samorządowe w mieście Przemyślu. Radny miasta w kadencji 1998-2002, wspierający ideę powstania Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej. Członek Stowarzyszenia Akademii Przemyskiej, obecnie Przyjaciół Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej. Od 2001 r. wykładowca „Prahistorii ziem polskich” na Wydziale Historii PWSW w Przemyślu.


 

Dr Grzegorz Szopa –  dr nauk humanistycznych z zakresu historii, nauczyciel dyplomowany, kustosz muzealny, absolwent studiów podyplomowych z zarządzania oświatą. Posiada uprawnienia Instruktora Krajoznawstwa Regionu, przewodnika turystycznego, organizatora turystyki PTTK, organizatora wypoczynku dzieci i młodzieży. Członek kadry instruktorskiej PTTK.

Autor licznych opracowań i artykułów naukowych dotyczących najnowszej historii Polski i regionu publikowanych m.in. w „Zeszytach Naukowych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie”, „Przemyskich Zapiskach Historycznych”, „Rocznikach Historyczno-Archiwalnych”, rocznikach „Polska i jej wschodni sąsiedzi – studia wschodnioznawcze” Uniwersytetu Rzeszowskiego, „Pracach Naukowych PWSW”, „Przemyskim Słowniku Biograficznym”, „Roczniku Przemyskim”, Biuletynie Straży Granicznej „Problem ochrony granic”.

Członek Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa przy Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w rzeszowskim Oddziale IPN.

Wieloletni zasłużony działacz towarzystw naukowych; m.in. Polskiego Towarzystwa Historycznego (PTH) i Towarzystwa Przyjaciół Nauk (TPN) oraz turystycznych; Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK) i Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych (PTSM). Organizator, uczestnik i prelegent krajowych oraz międzynarodowych konferencji naukowych, sympozjów, odczytów, prelekcji, spotkań historycznych, projektów naukowo-badawczych, wystaw historycznych. Inicjator i organizator wielu obozów wędrownych dla młodzieży.

Za dotychczasową pracę wyróżniony „Medalem Komisji Edukacji Narodowej”, medalem i dyplomem „Pro Memoria”, odznaką honorową „Za zasługi dla turystyki”, odznaką PTTK „Zasłużony w pracy z młodzieżą”, złotą odznaką PTSM, a także wieloma odznakami pamiątkowymi i medalami honorowymi nadanymi przez Generalnego Konserwatora Zabytków, marszałka województwa podkarpackiego, wojewodę podkarpackiego, wojewodę przemyskiego, Podkarpackiego Kuratora Oświaty, Prezydenta miasta Przemyśla, dowódców 1 Batalionu Czołgów i 5 Batalionu Strzelców Podhalańskich.


Dr Lucjan Fac Ur. w 1966 r. w Przemyślu. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. J. Słowackiego w Przemyślu i jego nauczyciel od 1995 r. Ukończył historię na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Doktorat obronił na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego Historyk wojskowości i lotnictwa. Krajoznawca. Pracownik Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Przemyślu, Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie i Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Wieloletni wiceprezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu. Założyciel i redaktor „Historii Wojskowości Rocznika Przemyskiego” i kliku innych periodyków, serii wydawniczych: Biblioteczka Podchorążego, Biblioteczka Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Współzałożyciel i współredaktor miesięcznika „Nasz Przemyśl”. Pracownik Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Miłośnik turystyki historycznej i propagator turystki pola bitwy. W swoich badaniach koncentruje się na historii wojskowości polskiego południowowschodniego teatru działań wojennych. Jest autorem i współautorem trzech książek, kilkudziesięciu artykułów naukowych i ponad dwustu popularnonaukowych. Współpracował przy realizacji kilkudziesięciu filmów dokumentalnych dla TVP, Discovery, BBC. Uczestnik wielu konferencji naukowych i popularnonaukowych z zakresu historii i krajoznawstwa.


 

 

Dr Andrzej Gliwa – doktor nauk humanistycznych w zakresie historii. W latach 1990-1995 odbył studia w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego zakończone pracą magisterską pt. Ekonomiczne skutki napadów tatarskich na ziemie przemyską i sanocką w latach 1620-1629. Od 1995 r. pracował w Regionalnym Ośrodku Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, który w 2003 r. został przemianowany na Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, a od 2011 r. funkcjonuje pod szyldem Narodowego Instytutu Dziedzictwa (NID). W 2010 r. pod opieką naukową doc. dra hab. Kazimierza Przybosia obronił z wyróżnieniem w Instytucie Historii UJ rozprawę doktorską pt. Zniszczenia wojenne i ich skutki na terenie ziemi przemyskiej w XVII w. W latach 2014-2017 odbył staż podoktorski w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, który pod opieką naukową prof. dra hab. Dariusza Kołodziejczyka był realizowany w ramach programu „Fuga 3” z funduszy Narodowego Centrum Nauki (NCN). Autor dwóch monografii (Kraina upartych niepogód. Zniszczenia wojenne na obszarze ziemi przemyskiej w XVII wieku, Przemyśl 2013 i Strzyżów. Zarys dziejów miasta od średniowiecza do połowy XIX wieku, Strzyżów 2014) oraz kilkudziesięciu rozpraw i artykułów naukowych publikowanych m.in. w takich czasopismach jak „Acta Poloniae Historicae”, „Studia Historyczne”, „Rocznik Przemyski”, „Zeszyty Naukowe UJ”, „Balcanica Posnaniensia” i „Sprawy Międzynarodowe”. Obecnie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk realizuje jako kierownik grantu NCN badania porównawcze dotyczące zjawiska zniszczeń wojennych na Rusi Czerwonej i w Wielkopolsce w XVII stuleciu. Zainteresowania badawcze: wojskowość ord tatarskich w epoce nowożytnej, zniszczenia wojenne w Rzeczypospolitej i zjawisko tzw. kryzysu XVII wieku, relacje dyplomatyczne państwa polsko-litewskiego z Imperium Osmańskim i Chanatem Krymskim w okresie nowożytnym, edytorstwo źródeł historycznych (tzw. źródła masowe, inwentarze dóbr ziemskich, korespondencja polityczna, akta urzędu hetmańskiego), a także pamięć zbiorowa i trauma najazdów tatarskich ludności południowo-wschodnich ziem koronnych.

 


 

Dr Dariusz Iwaneczko

Wykształcenie:

1985 – 1992 r. – studia historyczne na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, zakończone uzyskaniem dyplomu magistra.

1994 r. – Podyplomowe Studium Administracji Rządowej i Samorządowej UMCS w Lublinie.

2004 r. – uzyskanie stopnia doktora nauk humanistycznych na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego; praca napisana pod kierunkiem prof. dr. hab. Jana Drausa pt: Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej 1980-1989.

Kursy uzupełniające:

1997 r. – Szkolenie z zakresu komunikacji społecznej i public relations oraz staż w urzędach administracji publicznej Holandii, zorganizowane przez Unię Europejską.

1994 – 1997 – kursy i szkolenia dla rzeczników prasowych

Przebieg pracy i działalności publicznej:

1992 – 1997 rzecznik prasowy wojewody przemyskiego

1997 – 1999 – kierownik Biura Informacji i Promocji Urzędu Miejskiego w Przemyślu

1999 – 2000 – specjalista ds. marketingu w hotelu

2001 – 2001 – specjalista w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Przemyślu

2001-2005 –  kierownik Referatu Badań Naukowych IPN Rzeszów

2005-2007 – wicewojewoda podkarpacki

2008-2010 – zastępca prezydenta Przemyśla

Od 2004 r. jestem  wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu.

Od 2010 do 2018 radny RM w Przemyślu.

Autor kilkudziesięciu publikacji naukowych, m.in. książek: Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej 1980-1989; Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Przemyślu 1944-1956, Ogniwo strachu. Urząd Bezpieczeństwa w Lubaczowie, Przypadek czy przeznaczenie. Karol Kazimierz Kostecki „Kostek” (1917-1998) „Zmierzch dekady Gierka. Polska południowo-wschodnia 1975-1980” oraz edycji dokumentów źródłowych. Redaktor naczelny pisma naukowego Instytutu Pamięci Narodowej pt. „Aparat represji w Polsce Ludowej 1944-1989”.


 

Mgr Oleksandra Czopko


 

Mgr Tomasz J. Filozof


 

Mgr Piotr Pilch


 

Mgr Bartłomiej Marczyk


 

Mgr Renata Grzebuła